Latent inhibition.

Jej oko.

Błysnęło

Przemknęło

Zgasło.

Gdzie jest teraz?

W jej głowie.

Jej oko.

Prawe oko.

 

Widziane dwa razy.

Duże

Bystre

Błyszczące.

Ciekawe... otoczenia

Ciekawe... jako zjawisko

Ciekawe, kiedy zgnije?

I gdzie?

Pewnie pod wanną

Do której weszło...

Przez małą dziurkę

Między rurami.

Po nim już tylko
Małe wspomnienie
Zostało słowo...
Mysz.

(dziadek zatkał dziurę jakimś gałganem)

Niezrozumienie.

Co się teraz dzieje?

Gdzie ja w ogóle jestem?

Wreszcie:

Dlaczego jestem?

Na te pytania nikt nie odpowie!

Ktokolwiek by sobie ich nie zadawał.

Bo w odpowiedziach

Tylko by przed sobą udawał.

Co kto nie powie

Jakkolwiek się zowie

Będzie to bzdura.

Nigdy nie pojmie

Dlaczego jest życie...

A pusta świadomość odbije się w głuszy

Wtedy dogłębnie człowieka poruszy.

I przyjdzie prawda

Dziecinne myślenie.

Mądrzejsze, niż czyjeś naukowe spojrzenie...

Bo nie nauka źródłem jest wiedzy

Wiedza jest bowiem zamknięta w niewiedzy!

I tylko lekkie:

Co ja tu robię?

Zostanie, odbije się w głowie...

(Twór ten dedykuję mojej Babci, która jako jedyna wczuła się w jego klimat, a pozdrawiam Mamę,
która słuchając tego przed laty, popatrzyła się na mnie z politowaniem i obawą o moje zdrowie.)