Sens.

Sensem życia jest żyć
Jak sensem oddychania oddychanie.

Czym życie jest?
Tym, czym uznasz, że jest. (Żyj życiem... radości.)

Naprzód.

Wycofanie.
Milcz, po to, by zobaczyć, kto ma wolę słuchać.

Przypomnienie.

Nigdy nie byłam dzieckiem, ani dorosłą.
Cały czas jestem.

Jedyne, czego się uczyłam, to funkcjonowania tego wymiaru.
Gdy za bardzo się z nim utożsamisz, zapominasz swoją istotę.

Dobra Rada No. 20

Zachowaj pewność.

O Powołaniu.

Wiesz czym jest powołanie?
Najpierw dusza Cię woła
A następnie przychodzi powołanie.

Powołuje do życia.
Po wołaniu - życie.
Żyj życiem.

Wykładniczo.

Tak gdzieś czułam
Kreśląc palcem w powietrzu wykres
Że rozwój taki ma wygląd
I tak mu wyglądać przyjdzie.

Wtedy nie wiedziałam
W jakim to pędzie...
Gdzie jeszcze dobrze nie opanujesz jednego
Na horyzoncie masz już lepsze narzędzie.

Przebudzona.

Tyle do przekazania
Bez jakiegokolwiek mniemania.

Radość, czysta radość.
Droga z promieni się składa.

Puszczam to, co ze mną niezgodne
Rozpuszczam myśli niewygodne.

Przyjmuję doświadczenie
Raz za razem zrozumienie. (błędy popełniane raz, w czas niosą nauki)

Teraz widzę gotowa
Tylko lekko przebudzona. (etap dezintegracji pozytywnej)

Łuk Koła.

W ciszy zawieszony
W mroku otoczony
Skromnie i dostojnie bez ruchu przemija...

Na iskry Ziemi i Sklepienia
Tu ludzi, tam natury
Widoki miewa...

W kojącym blasku
Udomowionego złota
Odwiedza nas

Dziś nisko
Jest
I idzie.

Wyjawiwszy swą pełnię
Obnaża i granicę
W nicości...

Spowity
Wisi
Na swym własnym łuku.

W miedź się przyobleka odchodząc
Za horyzont...
Z wolna umyka.

Jawi się w całości
Wbrew ciemności
Bo wiemy, że tam jest.

Więc staje się ciemnością
Dzięki naszym świadomościom
Istnienia jego.

A gdyby był
Naprawdę
Swym łukiem...

Czy nie w tym jego potęga
Że mimo swej całości
Nie boi się pokazać nieistniejącej małości?