Love Move.

Idź.
- Idź spać.

Dziś znów się nie wydarzy...
- Zdarzy się nic.

Nic - nic.
- Już noc.

Noc.
- I Twój koc...

Nie śni się.
- Poci się.

Zaśnie...
- Nie zgaśnie.

Żyję.
- Żywi się...

Nadzieją...
- Na śniadanie.

Zaśpię?
- Nie, wstanie.

Zrozumienie.

Kto słucha, ten nie myśli. (myślałem, że już skończyłaś)
Kto myśli, ten słucha siebie.

Odpuszczenie.

Tyle było planów.
Tyle było ludzi.
Tyle nadziei.
Tyle powtórzonych słów.

Nie chcę już.

Tyle...
Zapału
Ile sił.
Tyle.

Ostatni raz sen mi się śnił.

Tak nie może być.
Od decyzji
Nic mnie nie powstrzyma
Żadna zewnętrzna siła. (Akt ósmy.)

Wskazówki.

Tu nie ma wskazówek.
Na próżno ich szukać.
Istnieje tylko
Zdecydowanie i wiara.
Nasze działania.

Rzeczywistość.

Rzeczywistość...

Stała się bardziej czuła.
Co się stało...
Coś się dzieje.
To, co gdzieś istnieje... Istnieje!

Odpowiada tak szybko.
Na myśli
Na słowa
Słów gesty...

Uległa
Lecz swoja
Bez sugestii
W esencji nieruszona.

Naiwnie to...
Brzmi
Naiwność tego rodzaju...
Uwielbiona.

A mój oddech...
Nadal...
Potrafi...
I wtedy przyspiesza.

Zachwytem
Nad światem
Się miesza
Tym żyje. (tym żyję)

Złota świetlistość wpada przez bramy
Z Niebios
Na Ziemię
Spadamy... (Akt siódmy)

O sile śniła.

Nocą pływała w rozległym basenie.

Bez lęku.

Nad ranem zobaczyła jego głębię.

Pływała dalej,

Przy bezchmurnym niebie,

Gdy właściciel wyciągnął korek...

Złośliwie.

Jej,

Lecz i sobie.

Nie podobało mu się,

Że działa, jak chce

I nie boi się. głębokości

Niewzruszona

Poszła

W innym miejscu pływać.

Właściciel

Bez wody

Zaczął dogorywać.

Szamotanie.

Wierzyć...
W ludzi.

Wierzcie lub nie
Pod koniec
Dobry dzień
Zawsze wygrywa.

Nie potrzebuje już
Do tego wina.
Choć może
To i Jego wina...

I wszystko to z ciepłem

Porannych zachodzących promieni

W przestrzeń powietrzną
Umyka.

Wino jest magiczne.

To, co nas odrywa

Odkrywa.

Dobre, co niebezpieczne.

Chcemy

I boimy się

I to jest piękne.

I jest niebezpieczne...

Przyzwyczajeni do granic.

Tracone z horyzontu

Budzą strach.

Nie dobrze wtedy stać...

Gwiazda

Jedna
Nad drugą

Zawieszona... (spadać...)

Do świętowania i do melancholii
Mam dwa kieliszki.
Wino z obydwu
Tak samo smakuje.

Dobrze teraz to czuję...

To przyjemne wino

Co tak słodko
Mnie usypia...

Zrywam wszystko

Ze wszystkimi

Niech mi będą dziś...

Obcymi.

Oj, jestem już daleko

I jeszcze dalej.

Biegnę za Nami

W drugą stronę...

Zostawiłam gdzieś, po drodze

Moją wiarę

Albo... zbuntowała się

I to ona mnie...

Czeka tam na mnie

Jak małe dziecko

Wskazuje
Dobry kierunek.

Jak małe dziecko

Co niepostrzeżenie

Zatrzymało siebie

Zwrócić naszą uwagę.

Jak mogłam
Ją zostawić?

Braku
Nie zauważyć?

Tak wygląda ludzi psucie:

Z wiary wyzucie.

Bez celu

Bezczelni?

Wczoraj wybrałam.

Wierzyć w ludzi... niż ich nie lubić.

Decyzja padła.
Będzie nieupadła.

Rosnę w siłę.

Zmiotę wszystko

Co mi się nie podoba

Z drogi!

Pedantycznym zamiarem

Wybaczam

I na wieczność

Zostawiam.

Tańczę na tarasie

Ze złości śmiać się.

Wytarta granica

Uśmiechu...

 

Na zawsze zostaje...

Otwarta...

Jestem
Nienormalna!

Co innego mogę zrobić?

Pociągnąć ich za rękę

Nie godzić się

Na bezsensowną udrękę?

Przyszedłeś

Na ziemię...
Na chwilę...

Dziękuję Ci... za nie.

Z każdym łykiem

Wina

Miłość... winna
W serce napływa...

Wczorajsze słowa...
Dziś w piasku kaca głowa.
Nie będę
Ślepo szalona.

Podpisano,
Niewzruszona. (Akt szósty)

Tymczasem na Ziemi..

Drogą

Trzeba iść

Nie stać

Ani się bać.

Chop chop!

Chodź... chodź...

Nie
Będę
Tu
Wiecznie.

O czasie.

Patrząc na życie

Niepojętą dziwność widzę.
W zachwyt nas wprawia
Dzięki nam, zło się w niej odnawia...

Co z pustki się staje
Zostaje...
Każdy dzień
Jak niezmierzona ilość złota.

Blask oślepiający
Kryje coś... to na nas czeka.
Coś się staje
Zawsze nie zostaje.

Gdzie to życie...
Spod stóp się wymyka
W bocznym lusterku
Obraz tak szybko znika.

W tle majaczy

To, co zapomniane
Chmura pyłu
I jest zasłaniane.

Echo czasu się odzywa.
Raz na jakiś
Czas...
O sobie przypomina.

W przestrzeń świata wnika

Znika i nie znika
Czas...
Z czasem nam umyka...

Niespokojny w międzyczasie drzemie duch

Niewolny

Nieczysty.

Sam nie zwolni się ze snów.

Myśli dziwnych hodowla

Rozwija się w chwast

I na ziaren nowych... pola

Nie starczy już mas.

Czas...
Najsilniejszy operator rzeczywistości.
Czy dlatego, że przeraża
Czy dla tego, że go nie ma...

A może...
Nie istnieje

To

O czym się nie wie?... (Akt piąty)

Złoty pył.

Wolna.

Od zobowiązań

Długów i cieni.

Niezwiązana planami...

 

Stoi przed otwartymi drzwiami.

Potąd mam zawiłości.

Noszę nad głową
Nieskończone wolności...

Obrzucona.

Wezmę to błoto.

Zmienię je w złoto...

Sypnie zloty proch!

 

Nie mogąc przestać

Widzieć
 

I wymyślać...
Korzystać.
 

Planowanie

Optymalizowanie...

Otwarte oczy

Wstrzymują powieki.

Czarna otchłań z gwiazdami
Zostanie na wieki.

Szczegóły rzeczywistości

Ze wszystkich kierunków wciągane.

Nieskończenie rozległe obszary.

Myśli jak fraktale...

Badamy się w kółko

Ale wiemy więcej.

Drogą okrężną

Krąg poszerzany.

Byt nabyty
I byt zdobywany.

Bezbłędne koła

Fatalne kręgi.

Za samo myślenie
Na twarzy pręgi.

W miłe momenty

Przypraw mi życie...

Tak... czy inaczej
Nie ważne... jak... skrycie.

Za młoda
Na poddanie.

Zbyt letnia
Na chowanie.

Dużo pracy

Dużo myśli.

Mało
Mało...

Pod koniec dnia.

Śpiewam dla siebie...

Na złość snom

Na dobre śnię... Cię.

Spotkam się...
Gdzieś we Wszechświecie...

W złotym proszku
Rozpraszać wątpliwości.

Przez złoty pył

Widzę zależności...

Pożądliwie żyć i działać.
W przestrzeń świata pędzę.
 

Złotym pyłem jestem.
Rozpuszczać się nie chcę.

Szczęśliwy człowiek ten (to ten)

Co nie daje się naruszyć

 

Szczęśliwy ten

Co działa w sprawie duszy...

W dysharmonii.

W dysharmonii...

 

Rozchwiana.

Mówią o niej...

Sypie żartami z rękawa.

Tak ma.

Gdy bywa

Szczęśliwie nieszczęśliwa...

Sama.

Sama

Sama...

Jakby nie całkiem...

Zawsze...

Naga.

W zwyczaju dziwnym

Myślami jasnymi

Wypełniam luki...

Znika

Nie wiem

Nie ma, nie wiem...

 

Nie gonię dnia.

Przeganiam łzy.

Ganię sny.

Co innego mi się śni... wszystko wypłakałam.

Teraz to zwyczajnie
Czasem się przydarza...

Nienawidzę tu mieszkać.

I nienawidzę stąd wyjeżdżać.

Zwłaszcza do ludzi, zwykłości nadmiaru.

Tupię i tańczę

Rozrzucam pomarańcze

Śmieję się z moich dzieci!...

Rozpuszczone w świat.

Niech sobie radzą z nimi

Niech radzą inni... nim upłynie czas...

Wszystkim robić na złość... szczęściąc się...

Niezależnie.
Blaskiem razić.

Trzeba zawsze siły
Żeby z tego w coś niezwykłego...
Się uposażyć.

Pisanie nie daje wolności.
Zderzenia przeciwności...

Wolność daje... ręką na zasady machanie...

Będę sobie tak machać

Białą flagą z zieloną poświatą...
Na pożegnanie...

I mogą mówić

Że sobie tupię nóżką.

Niech mówią.

Wszystko bez znaczenia

Kiedy nie zamierzasz mówić...

Do widzenia.

Gdyby jednak zastał mnie koniec...

Moje ostatnie zdanie podkreślałoby życia schyłek:

Możecie pocałować mnie w mój zacny tyłek.

Tanie rymy.

Bez rytmu.

Bezsilnie.

Tak naturalnie.
Chwiejnie.
Zwykle...

Zlepki słów wklepane
Jak akordy durnie grane...

Fortissimo naciskane!

No ale...
A...
Aller!

Czasem dobrze się przemęczyć (naprawdę?)

W drodze...

Aby plan wypełnić. (Tak wierzysz?)

 

Chcę do domu

Za szybko...

Za szybą widzę wszystko...

Deszcze radości

Zalewane falą złości...

Niezłomnie...

W kolce figa obleczona...

Po przeciągniętym końcu
Przedwczesne początki...

Niespokojnej
Monotonii...

Karmić nie chcę...
 

Dysharmonii. (Akt czwarty)