Tymczasem na Ziemi..

Drogą

Trzeba iść

Nie stać

Ani się bać.

Chop chop!

Chodź... chodź...

Nie
Będę
Tu
Wiecznie.

O czasie.

Patrząc na życie

Niepojętą dziwność widzę.
W zachwyt nas wprawia
Dzięki nam, zło się w niej odnawia...

Co z pustki się staje
Zostaje...
Każdy dzień
Jak niezmierzona ilość złota.

Blask oślepiający
Kryje coś... to na nas czeka.
Coś się staje
Zawsze nie zostaje.

Gdzie to życie...
Spod stóp się wymyka
W bocznym lusterku
Obraz tak szybko znika.

W tle majaczy

To, co zapomniane
Chmura pyłu
I jest zasłaniane.

Echo czasu się odzywa.
Raz na jakiś
Czas...
O sobie przypomina.

W przestrzeń świata wnika

Znika i nie znika
Czas...
Z czasem nam umyka...

Niespokojny w międzyczasie drzemie duch

Niewolny

Nieczysty.

Sam nie zwolni się ze snów.

Myśli dziwnych hodowla

Rozwija się w chwast

I na ziaren nowych... pola

Nie starczy już mas.

Czas...
Najsilniejszy operator rzeczywistości.
Czy dlatego, że przeraża
Czy dla tego, że go nie ma...

A może...
Nie istnieje

To

O czym się nie wie?... (Akt piąty)

Złoty pył.

Wolna.

Od zobowiązań

Długów i cieni.

Niezwiązana planami...

 

Stoi przed otwartymi drzwiami.

Potąd mam zawiłości.

Noszę nad głową
Nieskończone wolności...

Obrzucona.

Wezmę to błoto.

Zmienię je w złoto...

Sypnie zloty proch!

 

Nie mogąc przestać

Widzieć
 

I wymyślać...
Korzystać.
 

Planowanie

Optymalizowanie...

Otwarte oczy

Wstrzymują powieki.

Czarna otchłań z gwiazdami
Zostanie na wieki.

Szczegóły rzeczywistości

Ze wszystkich kierunków wciągane.

Nieskończenie rozległe obszary.

Myśli jak fraktale...

Badamy się w kółko

Ale wiemy więcej.

Drogą okrężną

Krąg poszerzany.

Byt nabyty
I byt zdobywany.

Bezbłędne koła

Fatalne kręgi.

Za samo myślenie
Na twarzy pręgi.

W miłe momenty

Przypraw mi życie...

Tak... czy inaczej
Nie ważne... jak... skrycie.

Za młoda
Na poddanie.

Zbyt letnia
Na chowanie.

Dużo pracy

Dużo myśli.

Mało
Mało...

Pod koniec dnia.

Śpiewam dla siebie...

Na złość snom

Na dobre śnię... Cię.

Spotkam się...
Gdzieś we Wszechświecie...

W złotym proszku
Rozpraszać wątpliwości.

Przez złoty pył

Widzę zależności...

Pożądliwie żyć i działać.
W przestrzeń świata pędzę.
 

Złotym pyłem jestem.
Rozpuszczać się nie chcę.

Szczęśliwy człowiek ten (to ten)

Co nie daje się naruszyć

 

Szczęśliwy ten

Co działa w sprawie duszy...

W dysharmonii.

W dysharmonii...

 

Rozchwiana.

Mówią o niej...

Sypie żartami z rękawa.

Tak ma.

Gdy bywa

Szczęśliwie nieszczęśliwa...

Sama.

Sama

Sama...

Jakby nie całkiem...

Zawsze...

Naga.

W zwyczaju dziwnym

Myślami jasnymi

Wypełniam luki...

Znika

Nie wiem

Nie ma, nie wiem...

 

Nie gonię dnia.

Przeganiam łzy.

Ganię sny.

Co innego mi się śni... wszystko wypłakałam.

Teraz to zwyczajnie
Czasem się przydarza...

Nienawidzę tu mieszkać.

I nienawidzę stąd wyjeżdżać.

Zwłaszcza do ludzi, zwykłości nadmiaru.

Tupię i tańczę

Rozrzucam pomarańcze

Śmieję się z moich dzieci!...

Rozpuszczone w świat.

Niech sobie radzą z nimi

Niech radzą inni... nim upłynie czas...

Wszystkim robić na złość... szczęściąc się...

Niezależnie.
Blaskiem razić.

Trzeba zawsze siły
Żeby z tego w coś niezwykłego...
Się uposażyć.

Pisanie nie daje wolności.
Zderzenia przeciwności...

Wolność daje... ręką na zasady machanie...

Będę sobie tak machać

Białą flagą z zieloną poświatą...
Na pożegnanie...

I mogą mówić

Że sobie tupię nóżką.

Niech mówią.

Wszystko bez znaczenia

Kiedy nie zamierzasz mówić...

Do widzenia.

Gdyby jednak zastał mnie koniec...

Moje ostatnie zdanie podkreślałoby życia schyłek:

Możecie pocałować mnie w mój zacny tyłek.

Tanie rymy.

Bez rytmu.

Bezsilnie.

Tak naturalnie.
Chwiejnie.
Zwykle...

Zlepki słów wklepane
Jak akordy durnie grane...

Fortissimo naciskane!

No ale...
A...
Aller!

Czasem dobrze się przemęczyć (naprawdę?)

W drodze...

Aby plan wypełnić. (Tak wierzysz?)

 

Chcę do domu

Za szybko...

Za szybą widzę wszystko...

Deszcze radości

Zalewane falą złości...

Niezłomnie...

W kolce figa obleczona...

Po przeciągniętym końcu
Przedwczesne początki...

Niespokojnej
Monotonii...

Karmić nie chcę...
 

Dysharmonii. (Akt czwarty)

Wieszczenie.

To, co się jawi*

Nie istnieje wcale*

To, czego nie ma*
Jest zawsze obecne...*

Ostatni akt przyniesie rozstrzygnięcie.

Ode złego odwracaj się
Na pięcie.

Napięcie...

Podróże po drogę

Kierunki i tchnienie

Ze skamieliny, wśród pyłu...
Wydobywać znaczenie.

Pozytywny nastrój...
Jakby sam z siebie
W istocie, z drobności
Spokoju stworzenie.

Z nikim i z niczym
Związane...

Tak z wewnątrz,
Jak z pustki się staje...

A co, jeśli dzisiaj bym uwierzyła

Tak prawdziwie, niechwiejnie

Beznadziejnie, a pewnie
Od dziś wierzyć zaczęła?

Co by się stało...

Zmieniać zaczęło

Się wszystko...

W myśl chęci, nieuwikłanie...

Życie odmierzam

I czasu wydarzenia
Mierzę utworami
Żywię się melodią...

Wolny rytm
Wszywa się w duszę...

Na słone krople (oczu)
Nasyła suszę...

Uśmiech...
Na sobie noszę

I niezłomnie...
Trwam.

Na koniec... dosięgnę uczucia...
Poczucia obowiązków
Własnopowołanych...
Wypełnionych tak... jak dziś.

I w obliczu śmierci

Nie będę się bała niczego...

Co ziemskie...
Co tu zasypia od lat.

To nie wojna,

Choć przegrywamy
I wygrywamy
Walki...

Gdzie Ziemia
Zbyt ciasna
A za krótki
Byt.

Za kłębiącym tłumem

Gdzieś ponad niebem

Istnieje...
Pozaczas...

To, co nieodkryte...
Słowa...
Jeszcze niezdobyte.
I pisanie...

Ale... zbyt wiele myśli po ale.