Bezbronność na tarczy.

Nierozerwalnie ze smutkiem wiążę siłę

Co ze mnie coraz więcej

Wciąż jej płynie

By równoważyć straty łez rozpaczy...

 

Jestem tu sama.

Ale mam pewne narzędzia

Żeby się z tego wydostać.

Siła, Wiatr i Wiara.

Wesprzeć się na myślach

Zamiast nimi pogrążać.

Każde ukłucie jak krzyk.

Bólu hartowanie... przeraźliwy ryk!

Nie udaję już

Że go nie ma.

Przyjmuję, obserwuję...

I nie poddaje się mu.

Bezbronność na tarczy niosę.

Napinam mięśnie

I czekam.

A on znika.

(takę mamy siłę, jeśli chcemy)

Dopiero przy uderzeniu... (napinam)

Zawsze

Do końca

Wierzę...

(choć chyba tak bardziej boli...)

Widzę, jak słabnie...

Wsysam jego moc.

Żartuję, że wkrótce

Będę aniołem.

Oby na Ziemi...

Tymczasem nadal człowiekiem

I może to nieoczywiste

Zmagam się z tą zwykłością czasem.

Dotykanie przez szybę.

Łamałeś prawa
Przedostając się do innego świata.

Wyszarpane chwile.

Ale przezornie.
Zawsze w zbroi się wymykałeś.

Wcale niesprytnie.

(naiwnie dumny z siebie...)

Labiryntu potwory tylko

Dzieliły od wolności. (Nikogo przechytrzył. Taki sen.)

Dobra Rada No. 15

Trzeba coś jeść... (Mimo wszystko!)
Żeby nie zniknąć.

Ku przestrodze!
Zatrucia ochłapowe.

Przekłuta bańka.

Miło o ość się rozbiło.

Nic nie ma takiej mocy.
Bańki pękają, ale to się nie kończy.

Miłość przychodzi na końcu
Ze znakiem zapytania. (Zawsze?)

Dziwna ta choroba.*

Zrozumienie

W pierwszej kolejności.

Wybacza... nie... zazdrości.

Nie narusza prywatności.

Uśmiechów mnogości

Niewyczerpanie wiele.

Daje wyciszenie

Przytulne otulenie

Dłoń otwartą, kiedy burza

Spokój ciszy nam zaburza.

Na każdą okazję czułości

Nieprzesadnej ilości.

Nie oszukuje się i siebie.

Nie szantażuje.

Nie straszy.

Prawdę we wszystkim zobaczy... (i wszystko wybaczy)

Tak w nocy jak za dnia

Musi być magia.

Podobieństw właściwych... (niewinnych i czystych...)

Wyważone złożenie...

Seryjne, w każdym momencie
Miłe, i żywe, wspomnienie...

Przemienność oddziaływania.

Kiedy NIE otwiera drzwi

A TAK je zamyka.

Powrót do Domu.

Wracam do domu

Coś w oknie się tli...

Świeci światło i nieśmiało

Klimatycznie nastrojowo...

Ktoś tam na mnie czeka.

Samotność zrzucam u progu

I wewnątrz spotykam...
Mnie... W oczekiwaniu na siebie.

Powrót do domu jest tam

Gdzie stajemy się sobą.

Całkiem autentyczni

Bez kłamstw masek...

Naturalnie bezpieczni

Gdzie między
Jasnością a ciemnością... (wszystkich myśli)

Swobodnie można się miotać...

Jak to miło zmęczonym

Witać do domu drzwi...

Jeśli za niczym nie tęsknisz

Jesteś już w nim.

Wychodzenie z mgły.

Ja fajkę za fajką
W pokoju...

Odmierzam minuty.

Unoszę myśli czarne

W biały dym spowijam...

I z każdym oddechem się truję

Ale nie żałuję...
Przeżywam świadomość.

Okradziona z doświadczeń
Przez siebie.

Załamania kącików,

Ust chwiania...

Wylewam na uspokojenie

Emocjonalne rozedrgania.

Ale co z płaczem

Którego nie ma

A być powinien...

Chcę pomóc sobie
Łzy wycisnąć muzyką...

Nie trzeba.

Same przyjdą

Kiedy się zbiorą...

Niecierpliwość zbędna.
Upragnionego Działania Chętna.

Zawód.

To słabe, być słabym w swojej roli

A to wcale nie takie oczywiste.

Przypadki nieprzypadkowych powiązań.

Uwielbiam tę nitkę

Co gdy się wokół zaplącze

Wiedzie mnie do kłębka...

I to uczucie

Kiedy znów ją widzę

Gdy już o niej zapomnę.

Echo młodości.

Nie jestem już młoda.

Tylko dobiegają mnie echa młodości...

Nie nadążam za sobą

Ciągnę zaległości.

Czuję grawitację na twarzy

Ale młodość tak parzy...

W dorosłości

Jak w obcej skórze...

Dziecięcą naiwnością

Pesymizm rozchmurzę.

Naiwna z wyboru

Jestem, ale wiem.

Naiwnej z wyboru zatem

Czas pożegnać się.

A jak w niej tkwi siła?

Jeśli nie piękno?

Wrota do piekła...  (świadomym... być)

Czy nieba?... (nieświadomym... być)

W zastanowienie wpadam

Ważą się losy naiwności...

Może to błogosławieństwo

A może przekleństwo.

Na siłę się pozbywać

Czy nie łatwiej sobie zaprzyjaźnić?

Naiwność to czy wiara, która ignoruje...

Wnioski?

Czy nie pięknie być naiwnym?

Pięknie. Nieświadomym...

Fen.

Ze snu mnie zbudziły

Urywki nowych... (Puzzli?)

Wczorajsze rozwiał

Dzisiejszy wiatr.

Przywiał przykurzonej wiosny

Zapach, zapomniany...

Wyciągam mięśnie

Z kwaśnego wspomnienia.

Moje ciało wychodzi z odprężenia

Jeszcze pamięta.

Umysł niekoniecznie

Wtedy przyćmiony...

Tylko promienie wplatane we włosy

Rozgrzewają kończące się myśli...

Kocham ten wiatr.

Im silniejszy, tym silniej

Tym bardziej czuję

Przytulenie domu.

Tam

I tu 

 

Wewnątrz

I na zewnątrz

 

Miłe mi

Wrogie otoczenie.

Klucz do wyobraźni.

A co jeśli...

Za... Co jeśli...

Coś pozytywnego się wkradnie?

Zakamarki myśli po domu rozsypane.

W nim były i zostaną niezastane.

Wszystkich się nigdy nie dopadnie.

Jak poddaję się słowom podwójnego przeczenia

Tak Jemu...

Gdzie On mnie na mnie otwiera.

Myśli w słowa splatam opowieści filmowej...

Jak Elegia* na zimowy wieczór...

Przełomu... lat... kolej...

Piszę życie, film się rozwija...

Bo dlaczego nie.

To nic złego cieszyć się.

 

Ten oddech

Co na myśl... (mi)
Przyspiesza...

Gubię w chwili...
To, co mnie onieśmiela
I ośmiela.

Lubię tak marzyć

Szyć strojne historie

I że to do mnie tak mówisz... mimowolnie...

Wierzyć niebezpiecznie bezpiecznie

Że jesteś tu ze mną... I jesteś naprawdę

Że do mnie sobie coś myślisz... choćby bezwładnie.

W cieniu dnia.

Tak, jak dzień świeci w pełni mocy

Tak niech Księżyc będzie Słońcem w Nocy...

W strach idę.

Gdy niepewna wiedzie mnie droga...

Nie dowiem się, dopóki nie sprawdzę.

Boję się tej drogi

Ale...

Nie dowiem się, dopóki nie sprawdzę.

Dopóki nie pójdę, nie przejdę.
Żeby nie żałować...

Dopóki nie dowiem się

Co za cyplem jest, nad morzem...

Może nic, może to złudzenie...

Ale nie wiesz, dopóki nie wykrzykniesz

Sprawdzam!

Nie ruszysz na przeciw...

Zawsze idę w strach,

Na moje życie biorę zamach.

Wydrążę lub wyschnę i przepadnę...

Dalej, dalej... ryzykownie

By być sobą bez ułudy
Otoczenia nie ciągnąć do zguby...

Trzeba się słuchać siebie

Siebie samego dogłębnie

I to bezwzględnie bezwzględnie!

Przyszłości nie zgadywać

Siebie nie przerażać.

I - tak jak kiedyś powiedziałam...

Decyzje zapadają jakby same

Z naszym, czy bez naszego

Udziałem.

A w walce z sobą samym

Trzeba się poddać.

W przeciwnym razie się właśnie polegnie...

Obietnice są tanie.

Nietrudno słowami pozytywnie się przedstawić.

Dobrze znana
Łatwość wycofania

I wymówek wymyślania.

Ucieczka nieograniczona

Dla nieograniczonych

Umysłów.

Honor niekonieczny

Zatem pomijany.

Honor zapomniany.

Wybór, co łatwiejsze

Cięższe finalnie...

A my...

 

Bagatelizujemy się i siebie wzajemnie.

„Otwarta na przeprowadzkę...” - czy aby...

Nadążamy za własnymi słowami?

Obce deklaracje.
Słowo na zaś powiedziane rozwija

Lecz nie powinno być to zaś... zbyt daleko od nas...

Zakopane?!

Bóg mnie opuścił chyba...
Nie wzięłabym przecież pianina.